خانواده و فاجعه

فاجعۀ کرونا و بحران‌های پس از آن ما را به جهانی متفاوت و دیگرگون پرتاب کرد. بحران و قرنطینۀ خانگی کرونایی با ایجاد وقفه و گسست در جریان عادی زندگی، به‌هم‌ریختگی نظم اجتماعی و درهم‌شدگی ساحت‌های زیست فردی، خانوادگی و اجتماعی، افق تازه‌ای از فهم جامعه‌شناختی برای اندیشیدن در مورد جهانِ بدیهی انگاشته‌شده و زندگی روزمرۀ پیشاکرونایی را پیش‌روی ما گشود. با توجه به سیاست قرنطینۀ خانگی و تعریف خانواده به عنوان کانون مدیریت مهار بیماری و نیز سویۀ جنسیتی فاجعه‌ و جایگاه محوری زنان در خانوادۀ ایرانی، مطالعۀ جامعه‌شناختی روایت‌های زنانه از تجربۀ خانوادۀ ایرانی اهمیت می‌یابد؛ بنابراین این نوشتار پژوهشی به این پرسش پاسخ خواهد داد که تجربۀ خانوادۀ ایرانی در رویارویی با بیماری کرونا و قرنطینۀ خانگی به روایت زنان چیست؟ و سازوکارهای مقاومت و پویایی خانواده در رویارویی با فاجعه، چگونه صورت‌بندی می‌شود؟